Tagarchief: 50 plusser

Van juf naar…………uitvaartbegeleider en ceremoniespreker!  

Veronique Reimer

“Mam, daar ben je echt te oud voor!” Daar waren mijn kinderen van 21, 18 en 13 het unaniem over eens, toen ik in mei 2017 aan gaf dat ik wilde stoppen met mijn baan in het onderwijs en dat ik wilde kiezen voor een heel ànder beroep. En ja, ìk ben ook degene die altijd tegen mijn kinderen zegt “als je wilt studeren, moet je het nù doen, later komt het er niet meer van”. En toch…… het bleef kriebelen, ik was 50 geworden en op één of andere manier is dat toch een mijlpaal. Ik dacht: als ik dan toch nog wil studeren, moet ik het nù doen.

Ik ging in gesprek met mijn schoolbestuur…….wat is er mogelijk? Kan ik met wederzijds goedvinden ontslagen worden? Krijg ik dan een transitievergoeding? Tot die tijd had ik me nooit in dit soort dingen verdiept. Gelukkig kreeg ik van mijn schoolbestuur alle medewerking en goede adviezen. Eén van die adviezen was: ga eens praten met een loopbaancoach van Cvites. Dat heb ik gedaan en we kwamen er al gauw achter dat we fase 1 “wie ben ik? Wat kan ik? Wat zoek ik?” over konden slaan.

Ik wist nl. wel wàt ik wilde studeren………uitvaartbegeleider was een beroep dat al jaren in mijn achterhoofd zat. En wat bèn ik blij dat ik de knoop doorgehakt heb. Het was geen makkelijke beslissing, ik gaf wèl een vaste baan op, maar wat hèb ik het afgelopen schooljaar genoten van weer studeren, van nieuwe dingen leren, van het contact met mijn medestudenten. Ik ging de opleiding doen bij Meander uitvaartopleidingen in Zwolle, een heel brede opleiding waarbij je ook drie keer stage loopt. De eerste keer in een mortuarium (letterlijk doodeng als je nog nooit met overledenen gewerkt hebt) , daarna in een crematorium en tenslotte liep ik 4 weken met een uitvaartbegeleider mee die zijn eigen uitvaartonderneming heeft. Echt héél wat anders dan werken in het onderwijs!      

En toch…….. ik herinner me een middag waarop ik met de familie van een overledene aan tafel zat tijdens de derde stageweek. Aan mij was gevraagd of ik het In Memoriam wilde schrijven, het levensverhaal van de 87-jarige vader, schoonvader en opa. In een kring rondom mij heen zaten twee zonen, een dochter, een schoonzoon, een schoondochter en een kleindochter. Iedereen wilde tegelijk vertellen over hun dierbare, ik had even een flash-back-ervaring: o ja, zo ging het ook wel eens in de klas! Hoezo is dit werk totáál anders? Qua inhoud is het anders, maar iets betekenen voor je medemens, dat doe je als juf en dat doe je zeker ook als uitvaartbegeleider. En dat is toch wat ik het liefste wil.

Inmiddels heb ik de opleiding met goed gevolg afgesloten. Het heeft de laatste weken heel wat bloed, zweet en tranen gekost……. Eindscriptie, eindpresentatie, kennistoets en een stelling formuleren en verdedigen, help, al deze dingen deed ik 30 jaar geleden voor het laatst! En tòen maakte ik mijn eindscriptie op de typemachine, ik had er gelukkig eentje mèt een correctielint! “Met wàt voor lint?” reageerden mijn kinderen. “Nooit van gehoord!” En zo had ìk er nog nooit van gehoord dat de computer de inhoudsopgave voor je maakt, een eyeopener dat dat kon! Ook grappig: mijn jongste zei “mam, als je straks een baan hebt, heb je wel méér geheugen nodig”. Ik reageerde met “nee hoor, een mens gebruikt maar een bepaald percentage van zijn geheugen, je hebt veel méér geheugencellen dan je gebruikt.” Hilariteit alom, hij bedoelde natúúrlijk het geheugen van de telefoon!

Intussen was ik ook al diverse keren bij mijn loopbaancoach van Cvites geweest en had ik met haar een cv opgesteld, sollicitatiebrieven geschreven, sollicitatiegesprekken geoefend en ik had workshops gevolgd over “solliciteren via sociale media” en “hoe werkt Facebook en hoe werkt LinkedIn?” Er ging echt een wereld voor mij open, de handgeschreven brief uit de tachtiger jaren bleek niet meer te bestaan en ik kwam er achter dat je in de uitvaartbranche vooral moet netwerken om een baan te krijgen.

En zo kwam ik worstelend, genietend en ongelooflijk veel lerend door het afgelopen schooljaar heen, ik slaagde met  goede cijfers en ik sta nu voor een nieuwe uitdaging: op zoek naar een baan in de uitvaartzorg! Het liefst parttime, zodat ik daarnaast levensverhalen kan blijven schrijven, dat zou geweldig zijn! Eén ding heb ik er zeker van geleerd: je bent nooit te oud om een nieuwe uitdaging aan te gaan, nooit te oud om te leren! Een nieuw motto om aan mijn kinderen mee te geven!

Veronique Reimer ,  uitvaartbegeleider, ceremoniespreker en ritueel begeleider
06-22301264
v.reimer@ziggo.nl

 

“Ik ben gegroeid…en dat op 58-jarige leeftijd!”

Heidy Vedder

“Ik ben gegroeid, dat had ik niet in de gaten, ik ben eigenlijk hééél erg gegroeid, én dat op 58 jarige leeftijd!”.

Er volgt een enthousiast succesverhaal over ‘Duurzame Inzetbaarheid’ in de praktijk. Fit en ondanks een lichamelijke beperking, passend door kunnen werken.

Leuk om elkaar na 3 jaar weer te ontmoeten, is onze conclusie als Wubbo bij me aanschuift om verslag te doen over zijn loopbaanontwikkeling na onze eerste kennismaking in oktober 2014.

Na 33 jaar als kraanmachinist wegenbouwmachines te hebben gewerkt, gaat Wubbo in verband met slijtage aan zijn knie en rug via de huisarts en bedrijfsarts uiteindelijk naar de organisatie loopbaantraject Bouw en Infra (nu kennis- en adviescentrum Volandis) voor een heroriëntatie op zijn loopbaanmogelijkheden. Een verwijzing die hem vervolgens deed aankloppen bij Cvites voor een objectief loopbaanonderzoek naar voor hem, passende alternatieve functiemogelijkheden.

Met de uitkomst van het loopbaanonderzoek gaat Wubbo vervolgens aan de slag door in maart 2015 te starten met een opleiding bij Windesheim voor een Pedagogisch Didactisch Diploma om hiermee uiteindelijk als praktijkdocent aan de slag te kunnen.

Een pittige, uitdagende klus vertelt Wubbo, die worstelde met ontwikkelingsvragen en opdrachten over ‘hoe sta je voor de klas’, ‘hoe maak je presentaties’(dat was het leukst!), ‘hoe houd je de aandacht’ maar ook ‘hoe reflecteer je op je inzet?’

Wubbo had onderweg een dip wat hem vertraging opleverde, maar hij wilde koste wat kost, door! Hij investeerde opnieuw in tijd en geld. Wat positief doorwerkte was zijn ervaring in die praktijk en het feit dat hij de materie goed over wist te brengen. Ook stak hij veel op van twee prima docenten van SOMA bedrijfsopleidingen.

“Ik moest het vooral hebben van mijn enthousiasme, mijn vakkennis en het plezier wat ik had aan het overdragen van kennis” gaf Wubbo aan, “maar wat heb ik andersoortige vaardigheden en talenten moeten aanboren en ontwikkelen, zoals, het opstellen van leer- en werkvragen, reflecteren, het uittypen van verslagen. Ik lijk een ander mens te zijn geworden, op schrift ben ik een aantal levels geklommen, ik ben trots op mezelf nu ik mijn diploma uiteindelijk op zak heb!”

Veel plezier beleeft Wubbo aan het feit, ook de ervaren machinisten nog wat te kunnen leren. Vooral bij uitspraken als: “dit kan ik niet”, of ‘’niet onder de knie krijgen”. “Dat daagt me uit, daar bijt ik mij in vast”, geeft hij aan. “Ik vecht er in dit vak voor om de ander met goede begeleiding tot betere prestaties te brengen”.

Wubbo is sinds kort actief bij Fid uitzendbureau in de functie van docent grondverzet hydraulische graafmachine en wiellaadschop. Ook neemt hij deel aan het ontwikkelen en opzetten van maatwerkopleidingen in het machinisten vak bij deze werkgever. “Ik sta er heel positief in en sta heel dicht bij die praktijk”,  geeft hij aan.

Een advies die hij anderen aan wil reiken in het kader van persoonlijke ontwikkeling, regie houden over je eigen loopbaan, ‘een leven lang leren’, is:  “Er tegen op zien is erger dan er aan beginnen. Gewoon doen, huppekee, doorzetten! Als je wat leuks in je kop hebt ga er dan voor, ga voor die uitdaging! Ga voor je kansen, doe serieus onderzoek en dan is het mooi meegenomen als je onderweg mensen treft die in je geloven en je ondersteunen”.

Kennis, vaardigheden en technieken veranderen, hoe verander je mee? Hoe houd jij de regie op je eigen loopbaan? Wij gaan hierover graag met je in gesprek!  Interesse en voldoe je aan de voorwaarden? Dan is er misschien subsidie beschikbaar. Zie de subsidieregeling ontwikkeladvies 45+      

Tip: In Groningen wordt 17 januari a.s. een 50+ event georganiseerd door Prima Personeel,
zie www.oldschoolevent.nl

 

 

Kansloos?!

Wilma Verbeek

De man zat nog niet eens, of hij riep al dat hij kansloos is. Want:” boven de 50 jaar en amper diploma’s”. Als persoon wilde ik er tegenin gaan, maar als loopbaancoach weet ik dat deze man voor een deel ook zeker gelijk heeft.

De kranten staan er vol van en ook het UWV geeft aan dat 50 plussers het moeilijker hebben op de arbeidsmarkt. Meerdere televisieprogramma’s hebben aandacht gegeven aan de werkzoekende 50 plusser en dat maakt dat het beeld er bij de Nederlander niet rooskleuriger op wordt. De Wet Werk en Zekerheid zal hier zeker ook een rol in spelen; de werkgever krijgt meer verantwoordelijkheid en is meer bezig  met hoe hij zelf het hoofd boven water kan houden.

Toch kom ik ook in opstand tegen zo’n negatief imago. Het kan toch niet zo zijn dat elke werkgever geen kans biedt aan een goede kandidaat, ook al is deze boven de 50 jaar? In ons netwerk zitten gelukkig meerdere werkgevers, die geen leeftijdsnorm hanteren, maar liever uitgaan van goede competenties en de persoon áchter de kandidaat. Die zijn voor mij het voorbeeld dat er voor elke werkzoekende een kans bestaat op de huidige arbeidsmarkt.

Er is zelfs een argumentenkaart ontwikkeld om de werkgever te laten zien welke voors en tegens er zijn om een 50 plusser aan te nemen. De regering probeert het tij van teveel werkzoekende 50 plussers te keren door allerlei regelingen en premies te creëren voor de werkgever die er wél één aanneemt. Belonen is altijd beter dan straffen, maar zou het niet wenselijker zijn als wij afkomen van het idee dat een 50 plusser aannemen per definitie iets bijzonders is? Het is toch heerlijk als in elk bedrijf zowel jongeren als ouderen werken?

Het begint natuurlijk met verantwoordelijkheid voor de eigen loopbaan. Iets wat een 20 jarige vanzelfsprekend vindt, maar onze oudere generatie niet. Dertig jaar geleden was het heel gewoon om een baan voor het leven te vinden en was vooral de werkgever verantwoordelijk voor jouw zekerheid. Deze kentering is al jaren gaande, maar leek voor velen ‘de ver van mijn bed show’. Als je wilt werken, is er werk, zo was het standpunt. Inmiddels weten we allemaal dat dit niet meer opgaat. ‘Een leven lang leren’ is nu de norm en ik hoop dat elke werknemer zelf aan de slag gaat met zijn inzetbaarheid en zijn talenten verder blijft ontwikkelen nu we weten dat je hiermee de kansen vergroot.

Je komt als werkzoekende verder als je open staat voor vernieuwing, je (pro)actief bent en vooral zelf het initiatief neemt om nieuw werk te vinden. Een goede focus hebben, leren profileren, kunnen vertellen wat jouw sterke punten zijn; dat maakt de kans op werk groter, dan er van uitgaan dat een werkgever jouw pluspunten wel uit je cv haalt. Volgens mij onderscheidt jij je daarmee van andere werkzoekenden.

Mijn ‘kansloze’ kandidaat vertelde mij later in het gesprek dat hij niet meer aan het werk wil, hij wil meer tijd aan hobby’s en familie besteden. Jammer, want wat had ik hem graag het tegendeel laten zien: Ondanks 50 plus kansrijk genoeg! Een goede ondersteuning had ik hem met plezier geboden. Ik ben dan ook heel benieuwd naar jullie succesverhalen: kennen jullie iemand, of ben je zelf die 50 plusser die weer werk heeft gevonden? Ik hoor en lees ze graag!